donderdag 15 juni 2017

Fietsen maakt het hoofd leeg, yeah right

Ik fiets graag door mijn omgeving. Het is een mooie omgeving met een oud landschap, dijkjes, terpen, water, dorpjes en boerderijen. Ik fiets geen 100 km, ook geen 60, maar ritjes van 20 tot 40 km vind ik net mooi zonder dat ik mij ga vervelen, want zelfs schoonheid verveelt op een gegeven ogenblik. Normaliter weet ik het hoofd flink schoon te krijgen tijdens zo een rit, vandaag was echter een andere. Het begon lekker, windje tegen en trappen maar. Zonnetje. Perfect. Perfect,  happy days, maar niet meer. Op een gegeven ogenblik ramden er alleen maar zaken door het hoofd die een negatieve impact op mijn leven hebben gemaakt de afgelopen tijd.


De happy days werden verdrongen door verdriet, machteloosheid en woede, een prettige combi op de fiets kan ik u vertellen. Verdriet om de plotselinge dood van mijn neefje Dennis. Dennis was een neef, maar voelde meer als een broer. Verdriet om mijn moeder die vorig jaar is overleden. Ik mis hen beiden.

Woede om het feit dat ik in de laatste drie relaties, of wat daar voor doorging belazerd ben. Belazerd in emoties en belazerd in zo'n 100.000 plus Engelse pond. Je kan wel lekker empathisch doen en voor mensen klaarstaan, maar het heeft mij de afgelopen jaren geen moer gebracht,

Machteloosheid, omdat ik bovenstaande gedachten niet kon sturen. Zondag a.s is het Vaderdag en de dag dat Dennis 40 zou zijn geworden. Ik hoop voor dat ik mijzelf dan weer onder controle heb. We gaan met mijn vader, zus en zwager uit eten. De toch al kleine familie, is nog kleiner.

Fietsen maakt het hoofd leeg, maar ik had vandaag beter de auto kunnen nemen.