maandag 1 juni 2015

Naftali Bennett weigert Joods land aan Palestijnen af te staan

Wanneer u zich afvraagt: Wie is Naftali Bennett? Dan hebt u of weinig interesse in de Israëlische politiek, of u beperkt zich tot de gekleurde anti-Israël agitprop van de Staatstelevisie, de NOS en aanverwante elektronische en papieren media.


Naftali Bennett is de oprichter van Bayit Yehudi (Joods thuisland) en minister van onderwijs in het huidige kabinet Netanyahu. Naftali Bennett is een van de grootste tegenstanders van een Palestijnse Staat en daar heeft hij dan ook groot gelijk in. In het verleden zag ik zelf een tweestatenoplossing als de ideale manier om vrede tussen de Palestijnen en Israëliërs te bewerkstelligen, echter na de zogenaamde Arabische lente en de ellende die dat heeft veroorzaakt is Israël mesjogge om gebieden af te staan aan welke Palestijn dan ook. Het verleden leert dat, wanneer Israël gebieden afstaat terreurbewegingen deze afgestane gebieden overnemen. Zuid-Libanon is nu een grote Hezbollahkazerne waar hele dorpen zijn omgetoverd tot munitieopslagplaatsen die BOEM doen bij een volgende confrontatie en waar moslinks dan traditiegetrouw Israël zal beschuldigen van buitenproportioneel geweld, maar dit terzijde,

Een ander gebied dat Israël heeft verlaten is Gaza, met alle gevolgen van dien. Hamas nam uiteindelijk over en schuwt er niet voor om burgers als menselijk schild in te zetten. De burgerslachtoffers die in Gaza zijn gevallen staan exclusief op het conto van de terreurbeweging Hamas.

Bovengenoemde voorbeelden tonen glashelder aan dat het teruggeven van gebieden leidt tot een ongekende toename in terreur tegen Israëlische burger- en militaire doelen. Bennett is duidelijk en zegt gewoon luid en duidelijk dat er geen Palestijnse Staat moet komen en dat er geen Joods land moet worden afgestaan. Nu niet en nooit.

De Palestijnen hebben meerdere keren de kans laten lopen op vrede, omdat de Palestijnen zo vastzitten in hun slachtofferdenken dat zij de grip op de werkelijkheid kwijt zijn. Vrede is volgens de Palestijnen alleen mogelijk wanneer de absurde recht op de terugkeer wordt uitgevoerd. Met dat recht is het de facto einde oefening Joodse Staat.

Bennett verklaart in een interview met de Washington Post dat hij 60% van de "Westbank" wil annexeren, dat is gebied C en dat de gebieden A en B onder Palestijns zelfbestuur komen, dus zelfstandig maar geen eigen Staat. Verder is het zo dat de Palestijnen die in gebied C willen blijven wonen het Israëlische Staatsburgerschap ontvangen met de daarbij geldende rechten en plichten die voor iedere Israëliër gelden. Er komt dus geen gedwongen verhuizing van Palestijnen naar andere gebieden, iets dat de Palestijnse propaganda ons wil doen geloven.

In de woorden van Bennett:

By my plan, not one Jew and not one Arab is going to be expelled from his house. You don’t destroy people’s houses. But we agree to not agree. I think that forming a Palestinian state in the heart of Israel is crazy. The world thinks I’m mistaken. Gotcha.
At least can we do joint industry. Can we revamp the infrastructure jointly? Can we make life better for everyone while we continue to disagree on the ultimate solution? Everyone’s so obsessed with some perfect solution that we’re missing what we could do immediately.
Since 1990, I’ve been a major in the reserves, in a special forces unit. I’ve participated in every conflict since 1990. It’s the worst thing. I want peace more than most people. But the question is how do you achieve quiet? And I submit that tearing out parts of our land and handing it over to the Palestinians is a clear recipe for disaster.
Are you in favor of building settlements beyond the Green Line?
Yes, absolutely, but only in Area C.
Maakt dat Bennett tot een extremist? Nee, eerder een pragmaticus en een realist die inziet dat de regio in brand staat en daaruit de terechte conclusie trekt dat een Palestijnse Staat zelfmoord is voor de democratische Staat die Israël heet.

Israël moet ophouden sorry te zeggen voor haar eigen bestaan en de drang om in vrijheid zonder terreur te willen leven. De prijs die Israël daarvoor betaalt is hoog, maar dat is de prijs van stabiliteit en veiligheid.