zondag 8 februari 2015

Obama's "briljante" buitenlandbeleid: Strategisch wachten

Het grote probleem met Democratische presidenten in de VS is, dat hun buitenlandbeleid zuigt.

Dat was al duidelijk bij de veelbezongen, maar slechte president JFK. Varkensbaai was een misser van de eerste orde, Amerikaanse bemoeienis in Vietnam is op zijn conto toe te schrijven en de met de rakettencrisis waren het de Russen die de besluiteloze president uit de crisis wisten te praten zonder dat Kennedy gezichtsverlies zou leiden.

Met Clinton was het hetzelfde laken een pak. Besluiteloosheid was zijn buitenlandbeleid:
De bomaanslag op het World Trade Center in 1993
De aanslag op de Khobar Towers in 1996
De aanslag op Amerikaanse ambassades in Kenia en Tanzania in 1998
De aanval op het marineschip de USS Cole in 2000

Clinton sprak stoere taal, maar voegde geen daad bij woord, behalve dan een halfhartige aanval op lege terroristen basissen in Afghanistan en Soedan. Ze lachen er in landen nog steeds om.

Die slappe houding van Clinton leidde er uiteindelijk toe dat het World Trade Centrum in 2001 met de grond gelijk werd gemaakt, als Clinton doortastend had opgetreden bij de eerste aanval op het WTC en de andere aanslagen waar hij op zijn handen bleef zitten waren de terroristen ongetwijfeld op andere gedachten gebracht.

Obama is uit hetzelfde laffe hout gesneden, eerst bezuinigt hij de slagkracht van het Amerikaanse leger weg, daar Dronebama denkt alles met op afstand onbemande vliegtuigen/voertuigen te kunnen oplossen, vervolgens durft en kan hij nergens meer ingrijpen omdat Obama er de middelen niet meer voor heeft.

Met dat wanbeleid in het achterhoofd schrijft Obama zijn National Security Strategy waarin hij zin visie uitlegt voor de toekomst.

Criticasters van de Amerikaanse president hebben hem vaak beschuldigd van zijn besluiteloosheid inzake Syrië, Iran, Rusland en ISIS. Die criticasters worden niet teleurgesteld bij het lezen van de National Security Strategy. Het-is-niks-en-het-wordt-niks vertaalt Obama als "strategisch wachten"
Dat strategische wachten van Obama resulteerde erin dat zijn Syrische rode lijn werd overschreden met een daadwerkelijke chemische aanval door Assad. Het strategische wachten van Obama kostten honderden mensen hun leven. Job well done dus van Obama.... Het *kuch* briljante strategische wachten resulteert ook in een slecht resultaat aangaande de nucleaire ambities van Iran. Israël kijkt met argusogen hoe het nachtmerrie scenario werkelijkheid wordt, wetende dat Obama's rode lijnen ronduit lachwekkend zijn.

Door de winnaar van de Nobelprijs van de vrede is en zal de wereld een ronduit gevaarlijker plaats worden. Ben benieuwd hoe de Obama fanboys zijn Chamberlainisme zullen gaan spinnen.