woensdag 3 december 2014

Israël: wat de media u niet zullen vertellen, of waar de media over liegen

Het concept "zielige Palestijnen" verkoopt, dat is meer dan duidelijk wanneer je een gemiddelde reportage in de Nederlandse media leest, hoort of bekijkt. Het verkoopt zo goed dat de media hun hand er niet voor omdraaien de werkelijkheid te vervalsen of te verzwijgen, waarbij aangetekend dat verzwijgen ook een vorm van vervalsen is.

Zielige Palestijnen trekken dus kijkcijfers en volle straten met boze moslims en linkse extremisten die luidkeels boeroepen dat zij Joden dood willen hebben Israël willen vernietigen.
Ook voor de media geldt dus dat de waarheid in tijd van oorlog een ondergeschikte plaats krijgt toebedeeld. In het geval van de laatste Israëlisch-Gazaanse oorlog werd Israël willens en wetens door de media als oorlogsmisdadiger weggezet. De werkelijkheid was echter een andere zoals U kunt zien en lezen in het onderstaande fragment en quotes:
Het hoofd van het Internationale Rode Kruis in Israël vraagt zich bijvoorbeeld af:
“Why is there so much more focus on Israel than on Syria [and] other places where many more civilians are dying?” the ICRC official asked rhetorically, pointing out that “in other ongoing wars, more civilians die in one week than in Israeli wars in a full year.”
Mijn antwoord op die vraag is hetzelfde antwoord als bij de Nederlandse politiek. Het is een numbersgame. Het geringe aantal Joden en het ruime aantal moslims, die logischerwijs in de media aanwezig zijn. Deze numbersgame maakt het dat anti-Israël sentimenten bon ton is op de verschillende redacties in medialand, zeker wanneer je dat combineert met het onderstaande inzicht van Matti Friedman, voormalig AP journalist en klokkenluider inzake het benauwende en "incestueuze" milieu waarin de meeste internationale journalisten verkeren:

To make sense of most international journalism from Israel, it is important first to understand that the news tells us far less about Israel than about the people writing the news. Journalistic decisions are made by people who exist in a particular social milieu, one which, like most social groups, involves a certain uniformity of attitude, behavior, and even dress. These people know each other, meet regularly, exchange information, and closely watch one another’s work.  
The uglier aspects of Palestinian society are untouchable because they would disrupt the “Israel story,” which is a story of Jewish moral failure. In these circles, in my experience, a distaste for Israel has come to be something between an acceptable prejudice and a prerequisite for entry. I don’t mean a critical approach to Israeli policies or to the ham-fisted government currently in charge in this country, but a belief that to some extent the Jews of Israel are a symbol of the world’s ills, particularly those connected to nationalism, militarism, colonialism, and racism—an idea quickly becoming one of the central elements of the “progressive” Western zeitgeist, spreading from the European left to American college campuses and intellectuals, including journalists. In this social group, this sentiment is translated into editorial decisions made by individual reporters and editors covering Israel, and this, in turn, gives such thinking the means of mass self-replication.
Bovenstaand inzicht van een journalist zal nooit worden gedeeld door zijn voormalige collega's en bovengenoemd artikel heeft al geleid tot karaktermoord op de persoon van Matti Friedman.

Een andere waarheid die nauwelijks aandacht kreeg in de media waren de Hamas terreurraketten die verstopt waren in VN-scholen, iets dat terug geleid kan worden naar het cursieve gedeelte in bovenstaande quote.

Als laatste wil ik u het fragment niet onthouden waarin de chef-staf van het Amerikaanse leger uitlegt dat de IDF het meest morele leger ter wereld is. De media deden gretig verslag van de vernietiging van civiele infrastructuur door het Israëlische leger, diezelfde media weigerden uit te leggen dat die infrastructuur door terroristen werd gebruikt voor militaire doeleinden en daarmee wordt die infrastructuur ontdaan van zijn civiele status en is het een legitiem doel volgens het oorlogsrecht.