vrijdag 18 april 2014

De vele bedreigingen voor Israël

Even een inleiding
In het vreedzame Westen waar oorlog een klank is uit een ver verleden, schrok men wakker toen Vladimir Poetin besloot de Krim te annexeren, Het Westen besloot weer eens rode lijnen in te stellen tezamen met wat schijnboycots om het thuispubliek tevreden te houden.


Poetin heeft er hard om gelachen omdat hij weet dat Westerse rode lijnen een farce zijn en die boycots een façade van frustratie en impotentie van de westerse democratieën een vuist te maken tegen de powerplay van de Russen. Poetin bepaalde en Washington en Europa volgden gedwee.


Poetin wist dat hij zich de Krom kon annexeren omdat hij wist dat het Westen zacht is geworden, waar het woord opoffering een vies woord is, waar geld boven alles wordt gesteld, waar defensie altijd het kind van de rekening is, waar politieke vergezichten nooit verder kijken dan 4 jaar.

De Israëlische observatie
Israël heeft met belangstelling de besluitvorming in Washington en Brussel bekeken, niet alleen de Krim, maar ook de Iraanse dreiging en niet te vergeten de impotentie van Obama inzake Syrië waar de rode lijn chemische wapens een vervaagde lichtroze lijn bleek te zijn.

Israël weet uit bovenstaande voorbeelden dat de "keiharde veiligheidsgaranties" die het Westen Israël altijd toezegt flinterdun zijn en het papier niet waars is waarop zij is geschreven, juist in een tijd waarin Israël wordt bedreigd door meerdere korte en lange termijn dreigingen. Dreigingen die groter zijn dan 1967 en 1973.

In 1967 en 1973 was er dreiging, maar een dreiging die synchroon was en daarom een overzichtelijke conventionele dreiging. Israël kwam, zag en overwon.

De dreiging van nu
Vooruitspoelend naar het heden is het een ander speelveld geworden.

  • Het genationaliseerde terrorisme van Hamas en Hezbollah
  • Het asynchrone terrorisme van Al-Qaida en aanverwanten 
  • De cyberaanvallen van Anonymus, Iran en andere islamitische staten
  • De BDS-beweging die meer kleine en grotere successen weet te boeken
  • Het zwalkende buitenlandbeleid van de VS
  • Het vijandige Israëlbeleid van de EU
  • Het ronduit belachelijke pathetische anti-Israëlbeleid van de VN
  • De Iraanse nucleaire dreiging
  • De instabiele Arabische landen


De (eventuele) oplossingen
Israël is constant bezig zichzelf uit te vinden, daarom is de Joodse Staat een van de meest innovatieve landen ter wereld. Die innovatieprikkel maakt het dat binnen de IDF een stille revolutie heeft plaatsgevonden, minder vliegtuigen en tanks en meer aandacht voor de infanterie en speciale eenheden. (voor meer informatie lees dit artikel)

Israël investeert meer en meer in inlichtingen en slimme manieren om inlichtingen te verkrijgen.
Er zijn echter ook dreigingen waar Israël mee worstelt. Het zwalkende buitenlandbeleid van Obama is er een van. Een andere dreiging is die van de regerende leugen die waarheid is geworden inzake Israël als agressor. Een flagrante leugen, maar zo vaak herhaalt dat het nu als waarheid wordt aangenomen. De BDS-beweging gebruikt die leugen, maar ook de EU en zeker de VN gebruiken de leugen-is-waarheidsstrategie als het om Israël gaat.

De oplossing deze leugen als leugen te ontmaskeren is de confrontatie aan te gaan en hun hypocrisie aan de kaak te stellen. De stilte en incompetentie als het gaat om Syrië is stuitend, net als hun stilte of witwassen wanneer het gaat om Gaza, China, Turkije, Marokko, Soedan en tientallen andere voorbeelden, waar ik u niet mee wil vervelen.

De dreigingen die Israël aanstaren zijn meervoudig. De oplossingen zijn daar, komen of zijn een regelrechte moeizame strijd die veel tijd en energie zullen vergen.

Om met de fameuze Joodse schrijver Sholem Aleichem af te sluiten:
“No matter how bad things get, you’ve got to go on living, even if it kills you.”