dinsdag 4 december 2012

Syrische chemische wapens zorgen voor grote internationale onrust

De Iraakse Koerden kennen de gevolgen van een dictator die hoe dan ook aan de macht wilde blijven. Sadam Hoessein gebruikte gifgas tegen opstandige Koerden in  Halabja in 1988. Het verwoestende resultaat van de gifgasaanval was een dodental van 5000 en 10.000 gewonden. De wereld keek toe en was niet bij machte of niet ter wille de aanval op de onschuldige Koerden te stoppen. 


De Syrische president Bashar Assad is ook een dictator die coûte que coûte wil blijven zitten. Assad is ook een dictator met een uitgebreid arsenaal aan chemische wapens. Een typische Arabische hobby uit de tijd van de koude oorlog, tevens de reden dat Israël - naar verluidt - over kernwapens beschikt.  Assad bezweert de wereld geen chemische wapens tegen zijn eigen bevolking in te zetten, maar de tekenen zijn anders. Zo anders, dat de Amerikanen al enkele maanden een speciaal team aan de Jordaans-Syrische grens heeft geïnstalleerd om eventueel in te kunnen grijpen bij voorbereidingen voor de lancering van chemische wapens. De andere NATO-lidstaten hebben en masse voor de inzet van Patriotraketten in Turkije gestemd om eventuele chemische Scudraketten uit de lucht te halen en de NATO bestudeerd andere scenario's om opslagplaatsen met massavernietigingswapens te bombarderen.

Terwijl de NATO bestudeerd heeft Israël al complete aanvalsplannen om deze opslagplaatsen met de grond gelijk te maken, maar heeft na consultatie met Jordanië afgezien van acties tegen deze massavernietigingswapens. Israël en Jordanië werken nauw samen in deze, daar zij een gemeenschappelijk belang hebben deze wapens uit roulatie te nemen. Jordanië heeft Israël medegedeeld dat een aanval op dit moment te vroeg is. 

Er zijn dus vele internationale spelers die er belang bij hebben dat een nieuw Halabja wordt voorkomen. NATO kijkt voornamelijk naar Rusland om te zien hoe de Russen reageren op eventuele plannen de massavernietigingswapens te neutraliseren. De Russen zijn nu al tegen het inzetten van Patriotraketten aan de Turks-Syrische grens. Een vreemde redenering van Moskou wanneer men zich bedenkt dat het Patriotraketsysteem een defensief systeem is. 

Er is een levensvatbaar scenario denkbaar waarin de NATO, heimelijk, de aanval overlaat aan Israël dat zich minder aan Rusland gebonden voelt, zeker nu het land voor de opwaardering van de status van de Palestijnen in de VN hebben gestemd. 

Alles is met alles in het Midden-Oosten verbonden. Gelegenheidsallianties zijn aan de orde van de dag tussen gezworen vijanden, een dag later daarentegen kan de tijdelijke vriend weer de vijand van morgen zijn.  Een wufte regio dat Midden-Oosten.