woensdag 7 november 2012

Obama-II, Israël en de gevolgen voor Israël

Zoals u weet zijn de Verenigde Staten van Amerika en Israël nauw met elkaar verbonden. Tijdens de Koude Oorlog was Israël een trouw bondgenoot van de Verenigde Staten, daar waar veel Arabische landen aan de Sovjet Unie hingen, Syrië is het voorbeeld van de oude en nieuwe Koude oorlogstrategie.
 Toen Koude Oorlog I ophield te bestaan (Koude Oorlog II is zich al volop aan het ontwikkelen) werd de de Sovjet Unie als vijand nummer 1 vervangen door islamitische fundamentalisten die een andere invulling gaven en geven aan islam is vrede.  Elf september was de grote overwinning voor deze  "vreedzame vrijheidsstrijders" om vervolgens wereldwijd op hun donder te krijgen van de Amerikanen in the War On Terror. Ook in deze strijd was en is Israël een grootse vriend van de Amerikanen. Inlichtingen verkregen over de wereldwijde Jihad worden door wederzijdse inlichtingendiensten met plezier gedeeld. Het enige dat de Amerikanen en Israëliërs niet delen zijn directe aanvalsplannen, dit in verband met de eigen nationale veiligheid. 

Het feit dat Israël in het openbaar niet veel meer zegt over Iran zou meer zorgen moeten baren dan wanneer Israël er de mond vol over heeft, maar dit terzijde.

Met Obama-II zal er een en ander voor Israël - en ook voor Egypte en Jordanië in mindere mate - een en ander veranderen.
De Verenigde Staten richten zich meer en meer op China, dat zij zien als de grootste toekomstige strategische dreiging. Door die verschuiving in Amerikaans beleid zal het Midden-Oosten minder prioriteit krijgen. Om minder prioriteit te kunnen geven aan het Midden-Oosten is het voor de VS van belang dat het Midden-Oosten zo stabiel mogelijk is. De situatie in Syrië, Egypte en in de toekomst Jordanië stemmen niet optimistisch, maar zijn geopolitiek gezien rimpels in de oceaan. Te behappen en de controleren volgens het Amerikaanse denken.

Mogelijke onrust kan echter worden veroorzaakt door de Palestijnen en hun roep om een eigen staat. Om die rust in het Midden-Oosten te waarborgen zal Obama-II zich richten op Israël en druk uitoefenen om tot een vredesplan te komen. Hoeveel druk Obama zal aanwenden hangt af van Iran dat goede verstandhoudingen heeft met, jawel. China. 

Wanneer Iran doorgaat op het ingeslagen pad om kernwapens te ontwikkelen dan kunnen de Palestijnen fluiten naar welke eigen staat dan ook, omdat Obama Israël hard nodig heeft voor inlichtingen en eventueel militaire back-up omdat de Europese landen te laf zijn hun vingers aan Iran te branden.
Wanneer Iran besluit alle openheid te geven inzake het nucleaire programma, dan hebben de Palestijnen, paradoxaal genoeg, meer kans op een eigen staat. Werkt Netanyahu niet mee dan zal Obama de druk op Israël opvoeren. 

Een verandering waar Israël zeker mee te maken krijgt zijn de draconische bezuinigingen die Obama op defensieterrein wil doorvoeren. Obama gelooft in Drones en elektronische oorlogsvoering en minder in schepen en bajonetten om in de terminologie van Obama te blijven.  Door minder aan defensie uit te geven zal Israël op defensie moeten bezuinigen en na gaan denken wat de prioriteiten zijn voor de eigen nationale veiligheid.  Een lastige taak in een constant veranderende regio. Vrienden van nu zijn de vijanden van morgen. Vrede met de Palestijnen is dan ook van belang voor Israël, zodat zij zich kunnen richten op die nieuwe vijanden die al aanwezig zijn of aan de horizon opdoemen. Vreedzaam samenleven met de Palestijnen zal lastig genoeg blijken. Gaza is daar het voorbeeld van. Geen Israëliër meer te bekennen, maar bijna dagelijks worden er raketten en mortiergranaten op Israël afgevuurd. Met een onafhankelijke Westbank is het onverdraagzaam voor Netanyahu dat Palestijnen op regelmatige basis raketten afvuren op het internationale vliegveld Ben Goerion, de Hoofdstad Jeruzalem, Tel Aviv of andere steden en dorpen binnen de zogenaamde groene lijn, die geen grens is, maar een demarcatielijn. 

Vrede moet dus komen met garanties van Obama en de internationale gemeenschap. Zonder die garanties geen vrede en zonder vrede heeft Obama met een ontwikkelend China een probleem. Alles is met elkaar verwikkelt, oorzaak en gevolg. Leer er maar mee leven.