vrijdag 9 november 2012

Islamisering en zelfislamisering

Het begrip islamisering roept altijd veel verzet op. De vraag is, of dat terecht is. Wanneer islamisering inhoudt dat moslims vaker naar de moskee gaan dan in het verleden, dan kan je mogelijk over islamisering praten, maar dat is dan wel islamisering binnen eigen kring en daardoor onbestaanbaar. Stel dat katholieken weer meer naar de kerk gaan, dan praat je ook niet over de katholisering van de maatschappij. Islamisering is dan ook een holle kreet en bestaat eigenlijk niet.

Dat moslims hun religie willen belijden is een grondwettelijk recht en het goede recht van iedere moslim die daar deel van wil uitmaken. 

Zelfislamisering is echter van een geheel andere orde. Zelfislamisering houdt bijvoorbeeld in dat er gescheiden loketten voor mannen en vrouwen worden geïntroduceerd. 

Zelfislamisering houdt in dat een hoge school geen kerstboom meer plaatst, omdat men denkt dat het moslims buitensluit, of beledigt.

Zelfislamisering is dat er geen varkensvlees meer in de kantine wordt geserveerd. Geen keuze dus meer voor de een of de ander, een foute beslissing dus.

Zelfislamisering is dat je uit een foute solidariteit niet eet op Ramadan, omdat je collega's vasten.
Al met al geeft zelfislamisering de islam een slechte naam. Moslims vragen vaak niet eens om die maatregelen, maar worden geconfronteerd met zelfislamisten die voor hen denken. Betuttelracisme pur sang. Met het zelfislamiseren is een tweedeling in de maatschappij gecreëerd.

Een tolerante maatschappij gaat uit van respect voor elkaars normen en waarden waar minirok en boerka hand in hand over straat moeten kunnen. 

Vrijheden zijn er voor iedereen en met vrijheden komen verantwoordelijkheden, zelfislamisering is er geen van. 

Zelfislamisering is de nagel aan de doodskist van de maatschappelijke vrijheden zoals wij die nu kennen. Zelfislamisering geeft  geen vrijheid, maar een dwang voor anderen.

Lang leve de islamisering en weg met de zelfislamisering.