zaterdag 10 november 2012

Europa maakt zich druk om Europa, de rest van de wereld niet

Columnist Rob de Wijk pent in een column in Trouw het volgende vergezicht neer:

In dit geopolitieke geweld dreigt Europa het verre westen te worden; een nog steeds welvarende, maar politiek steeds irrelevantere uithoek die worstelt met schulden en integratie. Omdat ingrijpende geopolitieke verschuivingen in de wereld plaatsvinden, stellen Frankrijk en Duitsland dat de euro en daarmee de Europese Unie niet mogen mislukken. Want alleen door samenwerking kunnen de individueel te kleine Europese landen in het geopolitieke geweld overeind blijven.

Rob de Wijk neemt de geopolitieke verschuivingen waar die in rap tempo plaatsvinden.  Een terechte conclusie, zelf schreef ik, eerder ook al over de verschuivingin de Amerikaanse buitenlandpolitiek.
Toen Obama werd herkozen kreeg hij felicitaties uit de hele wereld, maar wie belde Obamaterug om te bedanken? 

In Zuid-Amerika Brazilië en Colombia. Brazilië uit economische redenen en Columbia uit veiligheidsoverweging. De Colombiaanse regering is een uitgesproken tegenstander van Chavez van Venezuela.

In Azië belde Obama met India en Australië. Australië en India  zullen als strategische partners groeien als tegenwicht voor China. Obama als Pacific president heeft dan ook die twee landen hard nodig om een alliantie te vormen.

In het Midden-Oosten belde Obama met Turkije, Saoedi-Arabië, Egypte en Israël. Obama heeft rust in het Midden-Oosten nodig om zijn doelen in het verre oosten waar te kunnen maken.  Ga er maar vanuit dat de steun aan Egypte doorgang zal blijven vinden. De VS wil geen Egypte dat de oorlogstrom met Israël roert. Wie betaalt bepaalt is de Amerikaanse strategie.  Het geld dat nu rijkelijk naar Egypte, Israël en Jordanië vloeit zal wel indammen in verband met de draconische bezuinigingen die de Amerikaanse regering zichzelf heeft opgelegd.

Canada werd vanzelfsprekend door Obama gebeld, dat spreekt voor zich.

Europa.  Obama belde Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. Obama belde dus niet met "Brussel", de" Europese President", of de voorzitter van de Europese commissie.  Weer een teken dat Europa als entiteit geen of weinig betekenis heeft voor de Amerikanen. In de debatten tussen Mitt Romney en Barack Obama kwam Europa ook niet ter sprake. De Amerikanen zijn klaar met Europa en het eeuwige getreuzel en geneuzel. Amerikanen houden van daadkracht, ingegeven door de pioniersmentaliteit, niet van elkaar doodvergaderen voor een lullig compromis in het kader van de o zo belangrijke Europese consensus. 

Europa kan dus heel druk met Europa zijn, de rest van de wereld kijkt met vermakelijke minachting naar het eens zo glorierijke continent en gaat in hoog tempo verder met de eigen toekomst, zonder zich druk te maken wat "Europa" daar eigenlijk van vindt.