maandag 24 september 2012

Heeft Netanyahu zijn hand overspeeld?

Internationaal zeker, nationaal is het vijftig/vijftig. Probleem voor veel Israëliërs is, dat er geen levensvatbaar alternatief voor Netanyahu bestaat.  Men wil misschien wel links stemmen, maar dan komt meteen de veiligheidssituatie om de hoek kijken.  Wanneer Iran zegt dat men Israël van de kaart wil vegen is dat in Israël een levensvatbare mogelijkheid waar men rekening mee moet houden. Een tweede Holocaust is in Israël geen Godwin, maar een realiteit die twee generaties teruggaat.  Het veiligheidsconcept is daarmee een heilige concept in Israël, iedere politieke partij die de veiligheid niet kan garanderen, of verkwanselt is gezien in Israël. Een realiteit die door de meeste Europese landen willens en wetens over het hoofd wordt gezien. 



Internationaal vervreemd Netanyahu zich echter meer en meer van de internationale werkelijkheid, die werkelijkheid is dat mensen meer en meer onverschillig staan wat er met Israël gebeurt. Het waarom lijkt duidelijk: een combinatie van passief gedrag aangaande het Palestijnse vraagstuk, de blunder van Netanyahu aangaande het lek van zijn gesprek met Ban Ki Moon,  een VN secretaris-generaal die niet perse anti-Israël is. Netanyahu zag zich na zijn blamage excuses aan te bieden, en niet te vergeten zijn inmenging in de Amerikaanse politiek tijdens deze presidentsverkiezingen.  Voor de eerste keer ooit hebben Joodse democraten publiekelijk afstand genomen van de Israëlische minister-president die, terecht, het Israëlische nationale belang verdedigt, maar de uitvoer daarvan niet op een rampzaliger manier kon en kan executeren. 

Door het geblunder van Netanyahu op epische schaal heeft Netanyahu ervoor zorg gedragen dat de Democraten meer en meer een koers eisen die niet in belang van Israël is. 

Benjamin Netanyahu had er goed aan gedaan naar het voormalige hoofd van de Mossad, Meir Dagan te luisteren en zijn beleid aanzake Iran en de Verenigde Staten daarop af te stemmen.  Dagan die beweert dat Iran een gevaar voor Israël is, maar dat de Iraanse leiders berekenend opereren , niet berekenend zoals er in het Westen wordt gedacht, maar niet suïcidaal zoals Netanyahu het bewind in Teheran afschildert.

De regering Netanyahu heeft er met inschattingsfouten op  diplomatiek vlak voor gezorgd dat Israël zich meer en meer vervreemd voelt van de internationale gemeenschap.  Het tragische is,dat er in Israël, op dit moment  geen alternatief voor Israël is, daar veiligheid en de schaduw van de Holocaust dagelijks als een zwaard van Damocles over Israël hangt.