zaterdag 11 augustus 2012

Wordt Jeruzalem de steen des aanstoots voor premier Roemer?

Nederland is, voor zover ik weet, het enige land ter wereld waar politieke partijen Israël apart noemen in het verkiezingsprogramma, een curieuze gang van zaken. Landen als Tibet, of de Soedanese kwestie worden bijvoorbeeld niet genoemd, maar Israël en de Palestijnse kwestie worden uitvergroot waarbij iedere politieke partij zijn eigen agenda hanteert.

De SP houdt niet van Israël, dat is nagenoeg bekend. Roemer en van Bommel hebben nog niet zo lang geleden het Midden-Oosten bezocht onder de noemer, fair and balanced, maar wanneer wie de agenda bekeek van beide heren en met wie zij afspraken hadden gemaakt weet dat het unfair en unbalanced was.
De SP was in de Kamer ook de enige partij die Israël niet als Joodse Staat wil erkennen, niet dat de SP bij Afghanistan, Azawad, Iran, Mauritanië,  Oman, Pakistan aanklopt met de vraag of zij het woord Islamitisch wil weghalen uit de officiële tenaamstelling, dat niet, maar voor Israël dat het woord Joods niet in de naamstelling voert, neemt de SP met plezier een apartheidspositie in. De SP is ook een van de weinige partijen die vindt, dat de druk alleen bij Israël moet liggen en niet bij Israël en de Palestijnen. Een vreemde manier van denken, wanneer je nagaat dat, waar twee partijen vechten er twee schuld hebben. Niet volgens de SP. De SP ziet maar een vijand en dat is de voor hun niet bestaande Joodse Staat.
Stel, dat de SP de grootste partij in Nederland wordt en diezelfde partij wil gaan regeren met D66, PvdA en CDA. Kan de Midden-Oosten problematiek, dan een breekpunt worden voor de formatie?

Waarschijnlijk niet. Neem D66. Alexander Pechtold wist mij eens te vertellen dat de raketaanvallen op Zuid-Israël wat hem betreft gelijk staan aan de bouw van woningen in de West-Bank. Vernietiging en moord is voor de D66-voorman dus hetzelfde als stenen en cement.  Dat kan, dat is een keuze, niet de mijne.  Een andere reden dat D66 geen problemen zal hebben met een anti-Israël standpunt is keuze voor de nummer 15 op de kandidatenlijst, Salima Belhaj. Blogster Ratna Pelle heeft gedegen onderzoek gedaan naar Belhaj, het resultaat leest u hier

Dan de PvdA. De PvdA, in het verleden een groot voorstander van Israël, heeft de laatste jaren een andere kijk op het Midden-Oosten gekregen, zozeer zelfs dat de Midden-Oostenwerkgroep binnen de PvdA opgedoekt zou worden, omdat mensen met een meer realistische benadering van het Midden-Oostenprobleem geweigerd werden. Of de werkgroep daadwerkelijk is opgedoekt is onbekend, maar de SP en de PvdA zullen elkaar in het Midden-Oosten zeker vinden.

Rest het CDA. Na de rechtse koers onder Maxime Verhagen, is er nu een andere weg ingeslagen, een afslag naar links. Deze afslag naar links zal ook inhouden dat de steun voor Israël die er was aan erosie onderhevig zal zijn en zal plaats maken voor een andere kijk op Israël en de Palestijnen.

Al met al, zal Israël en daarmee Jeruzalem geen steen des aanstoots zijn in een formatie voor een centrumlinks kabinet.  De lijn zal worden dat "Europa" het maar moet oplossen en dat Nederland de Europese richtlijnen zonder blaffen of grommen zal uitvoeren.
Och arme....