vrijdag 31 augustus 2012

Buma winnaar van KVDB-debat



Het nadeel van de mediacratie is dat het erg visueel is geworden. Er wordt naar een debat gekeken er wordt niet naar een debat geluisterd. Iets waar Nixon last van had bij het eerste live televisiedebat in de VS tegen de latere middelmatige president Kennedy. Nixon won op de radio, maar verloor op televisie. Nu wil ik Buma niet gaan vergelijken met Nixon, of Samsom met Kennedy, maar het is een gegeven dat Buma verstandige dingen zei, edoch werd ondergesneeuwd door vragen op het Tweede Scherm als: wie is het best gekleed en wie heeft de mooiste stem.  


Het uiterlijk als summum van winnen, de inhoud naar de achtergrond verwezen. Welkom bij de verkiezingen van 2012. Sybrand Haersma Buma zei dus uitermate verstandige dingen die door de kijkers en de stemmers niet werden opgepikt.

Het waarom is duidelijk. Bijna niemand durft zich te associëren met de verliezer. dat is niet cool, liever is men het oneens met de winnaar, maar door jezelf te spiegelen voelt men zich een beetje winnaar.  Met andere woorden: veel verliezers kiezen voor een winnaar om zichzelf beter te kunnen voelen.  Het verschil ook tussen leiders en volgers. Een opinieleider durft een niet populaire mening te uiten. De opinievolger is als een kind op het schoolplein die voor het populairste kind van de klas kiest om zelf maar uit wind te blijven.

De winnaar van het KVDB-debat reflecteert het schoolpleingedrag.

Op een staat Samsom met 40%. Tweede is Rutte met 23%, derde Pechtold met 12%, vierde Roemer met 11%, vijfde Wilders met 10% en laatste Buma met 4%.  Een vreemde uitslag, wanneer men had geluisterd naar de lijsttrekkers.
Luistertechnisch op basis van inhoud- en niet op basis van de onderbuik-populariteit  was de volgorde een andere geweest. 1. Buma, 2. Wilders, 3.Samsom, 4. Rutte 5. Roemer en 6. Pechtold.

Helaas leven we niet meer in een luistercratie, maar in een mediacratie waar visualiteit en populariteit het voor het zeggen hebben. Vergeet de inhoud, leve de middelmaat.