woensdag 23 mei 2012

Versplintering politieke landschap brengt interessante bondgenootschappen

Voor veel politieke partijen is de versplintering van het politieke landschap een gruwel. Geluiden over een kiesdrempel zullen dan ook meer gehoord worden bij meer partijen in de Kamer. Diegenen die dit soort geluiden laat horen gaat voorbij aan de wens van de Nederlandse bevolking om partij A, B, of C een zetel of meer te gunnen.

Het voordeel van een gefragmenteerd landschap is dat de partijen juist moeten nadenken wat zij fout gegaan hebben om margepartijen een kans te geven zitting te nemen in de Kamer.


Met onder meer het ESM wordt duidelijk dat niets in Nederland is beton is gegoten. Wanneer je iemand een paar jaar geleden had gesproken dat CU, SGP, OBP, PVV, PvdD en SP gezamenlijk ten strijden  zouden trekken tegen het monstrum dat ESM heet. Een ander mooi voorbeeld werd aangetoond door Harry van Bommel van de SP die tijdens het Eurodebat van woensdag zich uitsprak tegen Eurobonds. Plasterk van de PvdA dacht zijn kans schoon te zien en viel van Bommel op zijn standpunt aan door te vermelden dat de SP de kant koos van Merkel en Cameron die ook tegen Eurobonds zijn, terwijl socialisten als Hollande en de PvdA voor de herkapitalisering van de Europese financiën zijn.

Het antwoord van Van Bommel was meer dan helder. Ik parafraseer: De SP is tegen de Eurobonds en wie ons daar in steunt is ons om het even.

Met dat antwoord wordt duidelijk dat  links en rechts in het huidige politieke klimaat duidelijkheid schept tijdens de verkiezingscampagne maar dat daarna alles open ligt en bespreekbaar is. In Nederland is het ondenkbaar dat een partij 76 zetels zal halen.  Nederland is sinds de 17e eeuw een land van de koopman en de dominee. Die twee zijn tot elkaar veroordeeld. Nu nog meer dan vroeger.