zondag 6 mei 2012

Pim Fortuyn en Israël

De schoten op het mediapark, afgevuurd door Volkert van der Graaf was het einde van het leven van Pim Fortuyn.  Het einde van zijn leven was de geboorte van een legende. De Nederlandse John F Kennedy. Politici die Fortuyn bij zijn leven verguisden hadden massaal last van geheugenverlies en prezen Pim de hemel in.

Pim Fortuyn was na Bolkestein de spreekbuis voor vergeten autochtoon Nederland. Een erudiet spreker en een uitstekend debater. Met één enkele opmerking wist Fortuyn zijn tegenstander te karakteriseren en weg te zetten. Gek werden ze van Fortuyn. Na de schoten op Pim en in de ooiverdovende stilte die daar op volgde kon je zuchten van verlichting uit politiek Den Haag horen. Echo's van die zuchten zijn vandaag de dag nog te horen.


Interessant ook hoe de woorden van Fortuyn tegenwoordig door zijn politieke tegenstanders worden gekaapt en voor eigen gewin worden aangewend.

Neem het blog van Kamerlid voor de SP Harry van Bommel. Van Bommel haalt het boek van Fortuyn aan dat in 1998 werd uitgegeven. De titel van het boek: "50 jaar Israël hoe lang nog?" Het boek gaat echter over de ondertitel: "Tegen het tolereren van fundamentalisme"

Harry van Bommel schrijft in zijn blog:
Minder bekend is het traktaat ‘50 Jaar Israël, hoe lang nog?‘ waarin Fortuyn zijn zorgen uit over de seculiere staat Israël. Die staat wordt volgens hem ‘van binnenuit bedreigd door hedonistische jongeren die er hun leven niet meer aan willen besteden en fundamentalistische orthodoxe joden voor wie de theocratische staat een wenkend perspectief is. Een staat die van buitenaf wordt bedreigd als een definitieve regeling niet totstandkomt en als de moderniteit in de Palestijnse autonome gebieden geen voet aan de grond krijgt.’ Deze traktaten dateren allemaal uit het einde van de jaren negentig maar kunnen ook nu nog goed dienen als slijpsteen voor de geest.
Van Bommel doet met deze "analyse" het boek van Fortuyn meer dan onrecht. Zoals bekend vond Pim Fortuyn de islam een achterlijke cultuur.  Tegen het tolereren van fundamentalisme heeft inderdaad betrekking op de ultraorthodoxe Joden, maar dat was bijzaak in het boek. De hoofdzaak die Harry van Bommel gemakshalve vergeet is het islamfundamentalisme dat juist in het Midden-Oosten de kop opsteekt.

Uit een recensie van Johan ten Hoeve in Trouw 1998:
Het is een nieuwe stap in de kruistocht van Fortuyn tegen het zijns inziens oprukkende islamitische fundamentalisme.
Fortuyn is helder waar het gaat om zijn eigen stellingname. Hij is niet neutraal en allesbehalve een cultuurrelativist. Hij zegt het er meteen maar bij en het is duidelijk dat hij vooral aan dit laatste de pest heeft. Mensen die dat vooringenomen vinden, moeten zijn stellingen maar weerleggen, bij voorkeur met kracht van argumenten en met kracht van feiten.
Dat zal nog niet meevallen omdat er veel waars zit in zijn stellingen, hoewel Fortuyn er altijd voor moet oppassen dat hij zichzelf overschreeuwt en de neiging heeft van zowel het christelijke, als het islamitische fundamentalisme een karikatuur te maken om die vervolgens op uiterst polemische en ook wel vermakelijke wijze te bestrijden.

Als de resultante van drie grote cultuurbronnen: het jodendom, het christendom en het humanisme c.q. de Verlichting, acht hij de moderne vorm van de westerse cultuur veruit superieur aan welke andere cultuur ook. Hij kiest welbewust voor deze 'moderniteit' als politiek, cultureel, sociaal, en militair systeem, omdat de moderniteit "de beste uitgangsstellingen levert voor economische vooruitgang, voor een gelijkmatiger spreiding van de welvaart, voor de ontplooiing van de rechtsstaat, voor een stevig gewortelde parlementaire democratie, voor de emancipatie van vrouwen, kinderen en (seksuele) minderheden en tenslotte omdat het de beste ontplooiingskansen biedt aan individuen, vooral door het centraal stellen van de individuele verantwoordelijkheid."

Fortuyn geeft, nadat hij in minder dan twintig bladzijden de geschiedenis van het Joodse volk en die van de staat Israël uit de doeken heeft gedaan, negen basiskenmerken van de moderniteit:

- Scheiding tussen kerk en staat. - Vrijheid van meningsuiting. - Markteconomie, gebaseerd op eigen initiatief en vrij ondernemerschap. - Parlementaire democratie. - Scheiding van uitvoerende, wetgevende en controlerende, en rechtsprekende macht. - Gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen. - Individuele verantwoordelijkheid. - Een op collectief niveau beleefd stelsel van kernnormen en kernwaarden. - Respect voor universele rechten van de mens en internationale verdragen.

Zoals Fortuyn zegt, een spoorboekje voor een reis naar het paradijs op aarde, dat hier op aarde ten volle nergens wordt gerealiseerd, maar door de moderniteit in elk geval met de mond wordt beleden en door velen wordt nagestreefd.

Volgens de schrijver zijn jodendom en christendom (gelukkig) vrijwel geheel geseculariseerd en zijn fundamentalismen als communisme en socialisme verslagen, zodat de moderniteit de overhand heeft gekregen.

"Recht overeind staat evenwel de islam, krachtig, vitaal en dikwijls, als de mogelijkheid zich voordoet, volstrekt intolerant ten opzichte van andere opvattingen." Waarna Fortuyn de negen stellingen die de moderniteit bepalen "tegen islamitisch licht houdt".

Het zal duidelijk zijn dat de islamitische wereld op deze negen punten, zo duidelijk gekoppeld aan de westerse cultuur, uitermate slecht scoort. In ieder geval veel slechter dan de westerse democratieën dat doen en ook dat kan niemand verbazen.

Fortuyn waarschuwt voor het oprukkend islamitisch fundamentalisme dat uiteindelijk ook onze eigen samenleving bedreigt. Tevens waarschuwt hij tegen het politiek correcte denken dat de elite van onze samenleving uitdraagt en dat veel te tolerant staat tegenover het islamitisch fundamentalisme. In de strijd tegen het fundamentalisme is de seculiere staat Israël van groot belang, omdat in en om die staat die strijd op het scherpst van de snede wordt uitgevochten, waarbij die seculiere staat ook bedreigd wordt door het joodse fundamentalisme. Verdwijnt die staat dan dreigen andere, nu nog op het Westen gerichte staten in het Midden-Oosten, ook verloren te gaan aan het fundamentalisme.

Het is typische van Bommels om zijn zelotische en buitensporige Israëlkritiek aan de Joden en de Palestijnse zaak op te hangen en daarmee de werkelijke boodschap van Fortuyn, het islamfundamentalisme, vakkundig verkracht. Zo zou Pim het in ieder geval niet gewild hebben.