dinsdag 1 mei 2012

Het Joodse vluchtelingenprobleem

Joods vluchtelingenkamp Tel Aviv 1948
Een probleem dat niet aanwezig is, omdat Israël de verantwoordelijk nam de vluchtelingen te absorberen in de Israëlische samenleving. Na de Tweede Wereldoorlog was Israël niet het enige land dat onafhankelijk werd. Voor en na deze oorlog van verschrikking was onafhankelijk worden helemaal bon ton:







  • August 19, 1919 - Afghanistan
    December 6, 1921 - Ireland
    February 28, 1922 - Egypt
    October 29, 1923 - Turkey
    February 11, 1929 - Vatican City
    Sept. 23, 1932 - Saudi Arabia
    October 3, 1932 - Iraq
    November 22, 1943 - Lebanon

    August 15, 1945 - Korea, North
    August 15, 1945 - Korea, South
    August 17, 1945 - Indonesia
    Sept. 2, 1945 - Vietnam
    April 17, 1946 - Syria
    May 25, 1946 - Jordan

    August 14, 1947 - Pakistan
    August 15, 1947 - India

    January 4, 1948 - Burma
    February 4, 1948 - Sri Lanka
    May 14, 1948 - Israel
    July 19, 1949 - Laos
    August 8, 1949 - Bhutan
    December 24, 1951 - Libya
    November 9, 1953 - Cambodia
    January 1, 1956 - Sudan
    March 2, 1956 - Morocco
    March 20, 1956 - Tunisia

    March 6, 1957 - Ghana
    August 31, 1957 - Malaysia
    October 2, 1958 - Guinea
De lijst spreekt voor zich. Vaak hadden de nieuwe landen de nodige opstartproblemen die met de nodige vluchtelingenstromen gepaard gingen. Bijna alle landen vonden een oplossing voor de vluchtelingen die gepaard gingen met de onafhankelijkheid. Neem India en Pakistan. Daar werden 12.5 miljoen mensen vluchteling. Zie je de nazaten van deze vluchtelingen "zielig" met een nepsleutel op TV zwaaien? Nee, de respectievelijke landen en de vluchtelingen zelf namen hun verantwoordelijkheid en bouwden hun leven op.


Joodse vluchtelingen

Met de onafhankelijkheid van Israël werden er naar schatting 850.000 Joden uit de Arabische landen weggejaagd. Sommige van deze gemeenschappen waren meer dan 2000 jaar oud. De Joden werden dakloos en vluchten naar de nieuwe staat Israël dat op moment een inwonersaantal had van 650.000. Israël nam de naast de Holocaustoverlevenden de vluchtelingen op uit de Arabische landen.

Om aan te geven hoe dramatisch die vlucht was een tabel met het afnemend aantal Joden in het Midden-Oosten.


In 1948 was er dus een totaal van 978.00 Joden in bovenstaande landen in 2004 waren het er 18.640

De Palestijns Arabische vluchtelingen worden geschat op 472.000 tot 750.000. Hangt van de historicus af die men raadpleegt. Zij ontvluchtten Israël om meerdere redenen:
  1. Oorlogsgeweld
  2. Omdat de Arabische elite hen in de steek liet, het land verlieten en de Arabische gemeenschappen zonder leiding desintegreerden.
  3. Omdat Arabische leiders hen aanmoedigden te vluchten voor de oprukkende Arabische legers met de belofte dat de Arabische overwinning aanstaande was.
  4. Fabeltjes over grootschalige Israëlische oorlogsmisdaden.
  5. En er zijn gevallen waarin de Palestijnse Arabieren gedwongen werden te vertrekken, dit was echter een kleine minderheid.
Er waren ook verstandige Arabieren die zich niet gek lieten maken door de stroom Arabische Agitprop. Honderdzestigduizend Arabieren besloten te blijven, zij verkozen een normaal leven, in plaats van in vluchtelingenkampen. Voor de rest van de Palestijnse vluchtelingen geldt: opgestaan plaats vergaan. 

De meeste Arabische lande hebben geen poot uitgestoken om hun broeders en zuster te helpen, in plaats daarvan hebben deze landen haat gecultiveerd.


“It is perfectly clear than the Arab nations do not want to solve the Arab refugee problem. They want to keep it as an open sore, as an affront against the United Nations and as a weapon against Israel. Arab leaders don’t give a damn whether the refugees live or die.”
Lt.-Gen. Sir Alexander Galloway, former director of UNRWA


“Since 1948 Arab leaders have approached the Palestinian problem in an irresponsible manner. They have used the Palestinian people for selfish, political purposes. This is ridiculous and, I could say, criminal”
King Hussein of Jordan, 1960.

“Since 1948 it is we who have demanded the return of the refugees while it is we who made them leave. We have rendered them dispossessed. We have accustomed them to begging. We have participated in lowering their moral and social level. Then we exploited them in executing crimes of murder, arson and throwing bombs at men, women and children.” 
Khaled al-Azzem, former Syrian Prime Minister 1973.


We recognize, as I think most do, although it’s not a position that we publicly articulate, that the right of return is unlikely to be exercised to the territory of Israel to any significant or meaningful extent... It’s not a politically palatable issue, it’s not one that UNRWA publicly advocates, but nevertheless it’s a known contour to the issue.”
Andrew Whitley, former head UNRWA New-York

Binnenkort is het weer de zogenaamde Naqba0dag. Dat is de dag dat alle Palstijnen ter wereld oefenen in moeilijk kijken en huilgezichten. Een deel zal overgaan tot geweld, anderen zullen met hun nepsleutels de grens bestormen, terwijl het gewoon huneigen stomme rotschuld en die van de Arabische landen is, dat zij nog steeds in de slachtofferspositie zitten. Lutsers.