dinsdag 10 april 2012

De tweestatenoplossing. Deel 2: het vluchtelingenvraagstuk

Er wordt mij wel eens gevraagd hoe ik tegenover het vredesproces sta. Dit door schijnbare tegenstrijdigheden in mijn schrijven. Het woord schijnbare tegenstrijdigheden is bewust gekozen. Met een aantal artikelen zal ik trachten duidelijk te maken dat de tweestatenoplossing de weg voorwaarts is ondanks alle moeilijkheden, gevoeligheden en veiligheidsproblemen. Een probleem met de Midden-Oostenproblematiek is, dat er veel misinformatie is.

Deze misinformatie komt voornamelijk van de Palestijnen die er sinds Arafat alles aan doen de geschiedenis te veranderen en de Joden hun historische recht op Israël te onthouden.

Het Israëlisch-Palestijns conflict is de wereld op zijn kop. Zo ook het vluchtelingenvraagstuk.
Het vluchtelingenvraagstuk zoals dat wordt geportretteerd  is een éénzijdige en gaat alleen over Palestijnen die ergens in een smerig vluchtelingenkamp in een Arabisch land wegrotten. Men ziet deze "vluchtelingen" op TV altijd vergezeld met een roestige sleutel die, naar eigen zeggen ergens op een deur past in Jeruzalem, Haifa enzovoort. Ja er zijn in 1948 Palestijnse Arabieren hun huis uit gejaagd. Niet alle Palestijnse Arabieren zijn vrijwillig vertrokken na oproepen van toenmalige Arabische leiders om Palestina te verlaten want de Arabische legers zouden de Joden wel even de zee indrijven. Dat was een kleine misrekening van de Arabieren. Israël werd gesticht en de vrijwillig en gedwongen vertrokken Arabieren konden niet meer terug. Dus ja, er zijn Palestijns-Arabische vluchtelingen.

Tegelijkertijd met Palestijns Arabische vluchtelingenstroom was er ook een Joodse vluchtelingenstroom vanuit Arabische landen en die was in zijn geheel niet vrijwillig. Joden moesten huis, haard en andere bezittingen achterlaten en deze Joden werden door de Arabische landen weggebonjourd. Het aantal Palestijns-Arabische vluchtelingen is gelijk aan de Joodse vluchtelingen.

Een ding is zeker. De Palestijns-Arabische vluchtelingen zijn vluchteling door Arabisch handelen. Stel dat de Arabische landen in 1948 het verdelingsplan hadden aangenomen was er geen vluchtelingenprobleem geweest. Geen Palestijns-Arabische en geen Joods vluchtelingen. Dit vluchtelingenvraagstuk is dan ook geen Israëlisch probleem maar komt volledig op het conto van de Arabieren. Niets meer en niets minder.

Daar waar Israël in 1948/1949 de onverwachte stroom Joodse vluchtelingen opving en volledig in de Israëlische maatschappij integreerde werden de Palestijns-Arabische vluchtelingen door hun Arabische broeders in vluchtelingenkampen ondergebracht en vervolgens in de geest van Arabische solidariteit aan hun lot overgelaten. Het is een gotspe van hier tot aan Jeruzalem om Israël de schuld in schoenen te schuiven van de onkunde, onwil en politiek opportunisme van de Arabische landen.

Het recht op de terugkeer is dan ook een leuk sprookje van de Palestijnen en hun Palestijnse leiding. Deze terugkeer naar Israël zou het einde betekenen van Israël Geen enkel land ter wereld kan anderhalf miljoen mensen in korte tijd opvangen. De enige opvang die mogelijk is, is een geleidelijke opvang in een toekomstige Palestijnse Staat. Dat is een van de redenen dat een tweestatenoplossing de enige oplossing is die levensvatbaar is. De eenstaatoplossing die erg populair is in linkse en islamistische kringen betekent het einde van Israël, dat is de waarheid als een koe. Het verhuizen van alle Palestijnse Arabieren naar Jordanië is een onzinnige oplossing, juist omdat er Palestijnse Arabieren zijn die al honderden jaren op de Westbank wonen. Het enige dat overblijft is de tweestatenoplossing. Het wordt tijd deze oplossing vorm te geven. De huidige status quo zal Israël tegen gaan werken. Een Palestijnse Staat naast Israël kan leiden tot duurzame vrede. De huidige situatie zal dat in ieder geval niet. Dat is het risico waard.

Deel 1: Palestijnen een verzonnen volk leest u hier
Als reactie kreeg ik via twitter ondermeer deze opmerking:
NHoltzappel Apr 09, 8:33pm 
@_Isser_ @jewishbloggers All modern people have been invented. As well for the Dutch, Germans and French as for Palestinians, Syrians etc..
Niek Holtzappel heeft daar zeker een punt. Er is echter bij de Palestijnen een groot "maar"

Volgende aflevering: Jeruzalem, de ongedeelde hoofdstad