maandag 30 april 2012

De slappe knieën van Obama

Foto: myspace
Het grote probleem van Barack Obama is dat hij geen consistent buitenlandbeleid voert. De ene week zegt hij A om vervolgens een andere week A volledig tegen te spreken en voor Z te gaan, dat maakt hem in ogen van velen een onbetrouwbare labiele speler. Leek het erop  Obama een overeenstemming met Netanyahu had bereikt, nu geeft hij aan de Iraniërs toe het uranium tot 3% te verrijken. Een eerste stap in onderhandelingen die ertoe zullen leiden dat uiteindelijk een hoger percentage van verrijking wordt bereikt.

Iran doet de hele tijd huilie over het feit dat het nucleaire energie nodig heeft om de toekomst van het olierijke land te waarborgen. De vraag die niemand stelt en moicht hij gesteld worden niemand beantwoordt is: waarom investeert Iran niet in zonne-energie, een energiebron die ruimschoots in het land aanwezig is.

Ondanks de vele interne kritiek in Israël op het beleid van de regering Netanyahu inzake Iran, zijn alle criticasters het wel eens dat Israël het volste recht heeft om Iran aan te vallen wanneer dat land overgaat tot productie van kernwapens. De definitie is van "overgaan tot" is een rekbaar begrip. Voor de een zal dat het verrijken zijn van uranium tot een bepaald percentage, voor de ander is het de aanschap van bepaalde onderdelen voor ballistische raketten.


Door het labiele beleid van Obama zal Israël zich gesterkt voelen in het idee dat het er alleen voor staat. Met Iran is namelijk al gebleken: geef ze een vinger en ze nemen meer dan alleen je hele hand. Dat bleek tijdens de groene revolutie. Het enige dat het Westen deed was lafjes foei roepen, het antwoord van de Ayatollah's was het bloedig neerslaan van een vredige opstand.