woensdag 14 maart 2012

De lessen van vier dagen Palestijns terreur

De eerste vaststelling is, dat het nog niet over is. Iron Dome onderschepte een Gradraket boven Beer Sheva een ander ontplofte in een veld net buiten de stad.

Iron Dome is een van de lessen die geleerd is de afgelopen dagen in positieve en in negatieve zin.
Positief is het percentage onderscheppingen 85%, dat was 75%. Negatief is dat het geen 100% is. Iedere Iron Dome raket die wordt afgeschoten kost de Israëlische belastingbetaler $40.000, terwijl een Gradraket een paar duizend dollar kost.  Voordeel is wel weer dat Israël meer tijd heeft te beslissen of het overgaat tot een grondoperatie. Nadeel is weer dat de tijd die Israël neemt ten koste gaat van 1.000.0000 Israëliërs die niet hun gewoonlijke dagelijks leven kunnen leiden. 200.000 kinderen konden niet naar school tijdens de Palestijnse terreur.


Iron Dome heet zijn werk dus naar behoren gedaan, maar Iron Dome bestaat nu uit drie eenheden voor heel Israël. De raketten vanuit Gaza werden in een redelijk traag tempo uitgevoerd. Over een periode van vier dagen waren het 3 raketten per uur en hoewel het een nachtmerrie was voor de locale bevolking is het vanuit een militair standpunt bekeken een eitje. Hoe kan Iron Dome in een toekomstig conflict omgaan met duizenden raketten? Zelfs met de versnelde bouw van een vierde eenheid is er defensief geen garantie voor een 100% verdediging tegen inkomende raketten. Iron Dome maakt op een bepaalde manier lui. De IDF ging altijd prat op haar agressieve vorm van verdedigen. Breng het conflict zo spoedig mogelijk naar je vijand. Die doctrine is onder meer door internationale druk losgelaten. Buitenproportioneel geweld noemt de internationale gemeenschap dat. Diezelfde internationale gemeenschap was in de vorm van de VN doodstil bij de constante oorlogsmisdaden van de Palestijnen. Ook de EU bij monde van Ashton heb ik niet gehoord in een veroordeling. Dat laat dus weer zien dat de internationale gemeenschap een eenzijdige agenda heeft wanneer het aankomt op het conflict in het Midden-Oosten.

Een andere les die getrokken kan worden is dat Iran bepaalt wie er de baas is in Gaza. Iran betaalt, dus Iran bepaalt. Hamas is uit de gratie geraakt omdat het niet voor Assad in Syrië heeft gekozen. Iran begon andere terroristische organisaties te sponsoren. De PRC en de Islamitische Jihad voeleden zich sterk genoeg om Hamas te weerstaan en begonnen ongehinderd door Hamas hun oorlogsmisdaden uit te voeren. Hamas is geschrokken van de kritiek uit Gaza en verschillende Arabische landen. Waarom? Omdat het afzijdig bleef in de afgelopen beschietingen. Hamas is zo geschrokken dat het in allerijl een vergadering met Hezbollah heeft belegd:

During the latest escalation in the Israel-Gaza border region, the leader of the terrorist organization Hezbollah, Hassan Nasrallah, met with a delegation of senior Hamas officials headed by the deputy chairman of the Hamas political bureau, Musa Abu Marzouk, the Lebanese daily As-Safir reported on Wednesday. According to reports, the two terror organizations discussed the ties between them, agreeing to cooperate in any future terror attacks against Israel. 

The report also noted that the two leaders agreed to improve the relationship between Iran, their main sponsor, and the Muslim Brotherhood.