woensdag 7 maart 2012

Amerikaanse hulp aan Israël werkt soms als het zwaard van damocles

Het is al een keer eerder voorbijgekomen op Israned. De Amerikaanse hulp aan Israël is een sigaar uit Amerikaanse doos. belangrijkste quote uit dat nog steeds meer dan leesbare artikel:

Een ander punt is dat Israël 75% van de 3 miljard dollar moet investeren in Amerikaanse wapenaankopen. De steun is daardoor een catch 22 geworden voor Israël. Het is te afhankelijk geworden van Amerikaanse wapensystemen. Dit terwijl er vergelijkbare systemen zijn die men goedkoper zou kunnen inkopen.


Het zwaard van Damocles hangt deze keer boven de Israëlische fabrikant van de infanterielaarzen voor het Israëlische leger. Wanneer het Israëlische ministerie van defensie haar zin krijgt worden deze laarzen voortaan in de VS gekocht, met als gevolg dat de Israëlische fabriek haar biezen kan pakken.



Dit is tegen het zere been veel Knessetleden die er geen brood inzien om de kwalitatief inferieure Amerikaanse laars aan te kopen.

Leest u het hele artikel hier. Hieronder de belangrijkste quotes:


The move, a growing source of controversy in the Knesset, aims at one of the iconic symbols of Israel’s military — the infantry boot, manufactured domestically since the country’s independence — and is an example of how billions of dollars in American aid can be a double-edged sword.


The Defense Ministry says it will use US aid money to purchase the roughly 85,000 boots it uses each year from American factories beginning in 2013, a move that will force the closure of the last existing army boot factory in Israel. The decision, which defense officials present as a cost-cutting measure, has become the subject of controversy in the Knesset and a source of friction between the Defense and Finance ministries.

Yachimovich (labour), who has passed legislation banning the government from acquiring Israeli flags made abroad and another bill forcing the Defense Ministry to buy Israeli-made textiles, called the decision “unwise, immoral, un-Zionistic and socially wrong.”



The most significant flaw in the leather-and-Cordura American boot, according to Levi, lies in the construction of the soles. They are made of a polyurethane-and-rubber mix. “That’s what we used to have,” he said. “They have no shelf life.” The production manager for IDF boots at Brill, Shimon Horovitz, concurred that polyurethane is fragile. After a year in a box, he said, the boot will crumble underfoot. Double-density rubber with direct injection, he said, “is the future.”


Dudi Biton, the manager of the rubber injection process at Brill’s factory, looked around at the mix of Russian, Ethiopian, Bedouin and native Jewish Israeli workers and said that 80 percent of them would be on welfare for life if they were fired. 


But that was only part of his argument for keeping the plant open. “What will they do during a war?” he asked, referring to the IDF. “During the Second Lebanon War we kept the factory open 24 hours a day. What will they do then, call America?”