dinsdag 14 februari 2012

Een dagje medische verzorging in Israël

Vanaf zondagmorgen had ik een irritatie op mijn been. De dag daarvoor had ik mijn been gestoten terugkomend van een copieuze lunch in Rehavia waar het uitzicht de Knesset mooi liet uitkomen. Natuurlijk had ik het stoten genegeerd, de volgende dag echter was de plek wat groter en een stuk pijnlijker. Dusdanig zo, dat is maandagavond niet echt meer prettig kon lopen of staan.

Dinsdagmorgen Medisch centrum Terem bezocht en de diagnose van de dienstdoende, Arabische arts was: antibiotica in de vorm van penicilline en veel iedere 8 uur voor zeker drie dagen. Probleempje is dat ik allergisch ben voor penicilline. Aha, dan maar Engeland bellen en vragen of ik xyz antibiotica wel kon nemen. Met twee uur tijdverschil ben je dan al weer twee uur verder. Niet al te best voor mijn bloeddruk en dat was na een meting meer dan merkbaar. Vandaag is denk ik over de dag in twee ziekenhuizen 6 keer mijn druk gemeten. Geduld is niet echt mijn ding en dat is dan ook meetbaar gemaakt vandaag.


Terem durfde mij de antibiotica niet zelf toe te dienen en verwees mij, na mij vierhondervijftig shekel lichter te hebben gemaakt door naar Sha'arei Tsedek. Met de taxi er naar toe, 33 shekel. Geen geld. Bij de balie ingeschreven, meteen contant betaald 1088 shekel. Naar de emergency room en inderdaad meteen opgeroepen. Ik was wat verbaasd. Bloeddruk, historie, temperatuur, hartslag, bloed afgenomen. Binnen no time geregeld. "Gaat u even zitten" een arts komt zo naar u kijken en inderdaad een half uurtje later komt de tweede Arabische arts van de dag naar het been kijken, stelt vragen en verzoekt mij even te wachten. Arts nummer twee komt erbij een Joodse arts. Kijkt ook eventjes stelt vragen en zegt vervolgens de antibiotica wordt straks toegediend. We wachten nog op de uitslag van het bloedonderzoek. Na een uur wachten was ik het zat en vroeg aan de Arabische arts of het vandaag zou worden. Hij keek verbaast. Je bent er nog steeds? Uhh ja en nog niet geholpen. Geef mij 5 minuten en dan heb ik het geregeld. Zo gezegd gedaan. Hij sleepte mij de emergency room zelf binnen, zette mij op een stoel, infuus ingebracht. Twee zakken werden erin gejast, mooi dat opschieten. Toen hij weer langs kwam vroeg ik hem wanneer hij mij weer verwachtte. "Niet" zei hij, je krijgt pillen. Sterker nog hier heb je alvast een voorschotje want je hebt vandaag al genoeg betaald. Goede gozer. Moraal van het verhaal is niet dat je een goede reisverzekering moet afsluiten. Moraal van het verhaal is dat iedereen die zegt dat Israël een apartheidsstaat is ongezien de tyfus kan krijgen en geen idee hebben wat apartheid nu eigenlijk is.


De emergency room waar iedereen gelijk wordt behandeld. Tijdens de verschrikkelijke aanslagen die met de "intifada" gepleegd werden. Streden Joden, moslims en christenen zij aan zij om levens te redden. Iedereen die mij vertelt dat: "alle moslims dit en alle moslims dat" kunnen ook ongezien de tyfus krijgen.