zaterdag 29 oktober 2011

Israëliërs zijn menselijker dan Palestijnen

Het verschil tussen Israëliërs en Palestijnen werd duidelijk zichtbaar na de vrijlating van Gilad Shalit voor 1027 islamnazi's.

Daar waar Israël ingetogen feest vierde gingen de Palestijnen helemaal los met verklaringen dat de weg van het "verzet" de enige weg was en dat dit "verzet" zou voortduren. Dat dit "verzet" het vermoorden van vrouwen kinderen inhoudt dat deert deze islamnazi's niet. Een Jood moet dood en dat is het einde van hun verhaal. Een verhaal dat niet belicht wordt door de media, of wordt goedgepraat door diezelfde media, waarmee er met graagte wordt gewezen naar Israël.
Het barbarisme van deze Palestijnse terroristen wordt voor lief genomen, sterker nog wordt omhelst door linksintellectuelen die vinden dat de je oorzaak moet onderzoeken van de Palestijnse haat. Die haat is echt heel simpel en heeft niets met Israël te maken, maar alles met jaloezie, misinterpretatie van religie en een eeuwenlang minderwaardigheidscomplex. Een complex dat wordt gevoed door belastinggeld uit Nederland en Europa. De Palestijnen weten dat zolang zij zichzelf als slachtoffer blijven portretteren dat de geldkraan open blijft en dat zij uit de subsidieruif kunnen blijven eten.

Toen Israël zich eenzijdig volledig terugtrok uit Gaza en de nederzettingen opgaf hadden de Gazaanse Palestijnen een uitgekiende kans te laten zien dat zij voor vrede zouden kiezen. Ook hier toonde Israël haar menselijke kant. De Palestijnse beloning was terreur op een ongekende schaal met een rakettenregen op het zuiden van de Joodse Staat. De Palestijnen hadden een kans om van de in tact gelaten landbouwinfrastructuur gebruik te maken om economisch te groeien en te bloeien en daarmee zichzelf te kunnen bedruipen. De grens tussen Israël en Gaza was toen nog open en naast die landbouwinfrastructuur hadden Palestijnen werk in Israël kunnen vinden. De weg die echter werd gekozen was de weg van terreur, gesponsord door Nederland en de EU, want Palestijnen zijn per definitie zielig en dragen dus geen eigen verantwoording. Alles maar dan ook alles wordt opgehangen aan Israël. 
De staat Israël dat er alles aan doet om vrede met de Palestijnen te bewerkstelligen. Een staat dat meerdere vredesvoorstellen heeft gedaan richting de Palestijnen die daarop iedere keer weer negatief antwoorden. De vrijlating van Gilad Shalit is het Midden-Oostenconflict in een notendop. Daar waar de Israëliërs praten over opbouwen en vrede, praten de Palestijnen over haat en verwoesting.

Israëliërs zijn daarmee menselijker dan Palestijnen.