dinsdag 4 oktober 2011

Geen grotere onzin dan "de Arabische lente"

Waar is de zogenaamde Arabische lente nu precies begonnen? Het antwoord dat de meeste mensen op die vraag zullen geven is Tunesië. Tunesië is echter een deel van het antwoord. Een ander deel van het antwoord is: in Egypte met de Cairo-speech van Obama:

But I do have an unyielding belief that all people yearn for certain things: the ability to speak your mind and have a say in how you are governed; confidence in the rule of law and the equal administration of justice; government that is transparent and doesn't steal from the people; the freedom to live as you choose. Those are not just American ideas, they are human rights, and that is why we will support them everywhere.
De speech van Obama was min of het meer het startsein van de ellendige Arabische lente. Nu zijn er meer Arabische lentes dan term doet vermoeden.
In al die lentes speelt Iran overigens een grote rol.
Als eerste is er de Noord-Afrikaanse lente met Tunesië, Egypte en Libië, vervolgens is er de Arabische schiereiland lente met Jemen en Bahrein en als laatste is er de Syrische lente.
De Syrische lente is, in beginsel, een opstand van soennieten tegen Alawieten die de dienst uitmaken. Iran is bang dat de omsingelingstactiek van Israël bij een overwinning van de Soenniten zal mislukken en steunt daarom koortsachtig de moordenaars in Damascus. Het Westen laat het voortrommelen omdat het bang is voor Iran, Rusland en China.
De Arabische schiereilandlente is een opstand van de sjiietische meerderheid tegen een soennietische minderheid. Hier steunt Iran de sjiieten omdat Iran een rekening te vereffenen heeft met Saoedi-Arabië. Het Westen staat langs de zijlijn en houdt de oliebelangen vol in de gaten. Het kan niet toelaten dat Iran in deze lente teveel voor het zeggen krijgt.
De Noord-Afrikaanse lente is een lente die begon met de revolte van de middenklasse en die is overgenomen door islamisten, stammen en militairen. Het Westen heeft gegokt en verloren. Iran haalt de banden stevig aan met de betreffende landen. De stabiliteit is door de huidige overnames weg in dat deel van de wereld. Libië mist bijvoorbeeld 5000 SAM-7 antivliegtuig raketten. In Tunesië worden vrouwenrechten vrolijk geschonden. In Egypte is het vredesverdrag met Israël op losse schroeven komen te staan en iedereen die Israël verdedigt loopt een gerede kans voor die vrijheid van meningsuiting te worden veroordeeld .
Tonight, imprisoned Egyptian blogger Maikel Nabil Sanad enters his 42nd day of hunger strike. It could be a matter of hours, minutes, and quite possibly just seconds, for his kidney or heart – Maikel has a heart condition – to fail. Maikel is in prison because of a blog post, in which he criticized the ruling Supreme Council of the Armed Forces (SCAF) in Egypt. That’s not the only reason why he is in prison. If it were not for his pro-Israel views that offend a large segment of the Egyptian population, his sentencing in a military court may have not gone so unnoticed and so uncared for. Only for his opinions, both SCAF and a large swath of indifferent Egyptians have sentenced Maikel to three years in prison, after a military trial – the very kind of trials that Egyptians have risen, and died, against on January 25, 2011. I can understand – but definitely not agree with – SCAF’s political motives to try, and sentence, Maikel in a military court. But because of his views on Israel, the people of Egypt are letting Maikel down. And he may soon lose his life for it.
Gearresteerd en veroordeeld worden wegens kritiek op de huidige militaire macht en omdat je pro-Israël bent. De term "Arabische lente" is infaam, abject en een regelrechte gotspe voor iedereen die vrijheid hoog in het vaandel heeft, maar dat geldt niet voor meerdere politici die nog steeds denken dat de Arabische lente helemaal geweldig is.