dinsdag 16 augustus 2011

Israël, de enige zekerheid is onzekerheid


De titel van dit artikel was de uitkomst van een goed gesprek.
Gisteren was de aufruf van de zoon van goede vrienden. Over tien dagen trouwt het toekomstige stel in Israël en omdat veel mensen niet kunnen komen werden er over het weekeinde 280 mensen uitgenodigd om het toekomstige paar mazal tov te wensen. Tijdens Seuda Shlishit waren ongeveer 120 mensen uitgenodigd en ik zat aan een tafel met een onder meer een andere Nederlander die dit jaar aliyah maakt. Op mijn vraag of zij al een huis op het oog hadden was het antwoord: nee, we gaan eerst huren, voordat we gaan kopen. de prijzen zijn belachelijk hoog.(In 2010 waarschuwde het IMF al voor het prijzenprobleem in Israël). Vervolgens werd er niets met die waarschuwing gedaan en je kunt zeggen dat door het "niet handelen" van de Israëlische regering de huidige sociale crisis het gevolg is. 

Na de Arabische lente kwam de Israëlische zomer. Wat begon met één tent op Rothschild boulevard van een Israëlische studente die haar huur niet meer kon betalen is uitgegroeid tot een massale beweging van Israëliërs die meer sociale gelijk willen. De paradox in Israël is een complexe. Aan de ene kant kapitalisme, maar geen kapitalisme dat het gedachtegoed van David Ben Gurion ondersneeuwt. De verschillen in Israël tussen arm en rijk zijn groot. Aan de ene kant groeit het aantal miljonairs explosief, aan de andere kant zijn er veel liefdadigheidsinstellingen voor soepkeukens. 
Links was "uit" maar "rechts is niet "in".  Links was uit omdat het de veiligheidssituatie va Israël niet goed inschatte. Aan de andere kant is er nu "rechts" dat wordt uitgespuugd door de demonstranten die vinden dat er teveel geld wordt uitgegeven aan woningen voor kolonisten en aan de charediem, die in de ogen van vele Israëliërs alleen maar opstrijken en niets teruggeven. Bij polls in Israël zouden partijen als HaAvoda , Meretz en Kadima nu winnen ten koste van LikudYisrael Beiteinu en Shas. Links is dus weer "in" en zal populair blijven wanneer het huidige kabinet niet snel met oplossingen komt deze sociale crisis te bezweren. Het bouwen van 2300 woningen in Noord-Jeruzalem zal niet bijdragen tot een oplossing. ten eerste is de bouw omstreden omdat er over de groene lijn wordt gebouwd en belangrijker, deze wijken worden bevolkt door diezelfde charediem waar een groot deel van Israëliërs een hekel aan heeft. 
Een teken aan de wand was de openbaring van de Tamuz in de media. Normaal gesproken krijgen nieuw wapensystemen alle aandacht, maar nu werd het naar de tweede plaats geschoven en op de vraag van een journalist hoeveel de twee afgeschoten oefenraketten nu kosten, was het antwoord 1.000.000 shekel. Waarop het commentaar van de journalist was: een middelgroot appartement in Tel Aviv. De woordvoerder van de IDF keek wat verbouwereerd dat commentaar had hij dus niet verwacht.  Het geeft aan hoe diep de crisis is. Door de schijnveiligheid hebben veel Israëliërs het idee dat er flink gekort kan worden op defensie. Ik waag dat zelf te betwijfelen. Vanaf de geboorte van de Staat Israël tot heden is het nooit rustig geweest in Israël. Wil Netanyahu overleven dan zal hij de omstandigheden moeten scheppen om kwalitatief hoogstaande, betaalbare woningbouwprojecten te realiseren, de bureaucratie aan te pakken en de verkoop van grond liberaliseren. Deze problemen in combinatie met 100 anderen maakt het een zekerheid, dat onzekerheid, de enige zekerheid is.