woensdag 24 november 2010

Zelfs een tramlijn in Jeruzalem ligt gevoelig


Jeruzalem, hoofdstad van Israël. Een stad met problemen, maar ook een stad met mogelijkheden. Jeruzalem is tevens de enige stad ter wereld waar velen een tweedeling zien. Joods versus Moslim, Israëlisch versus Palestijns. Dat is een vreemde logica. Daar waar de tweedeling van Berlijn een doorn in het oog was, is een eventuele tweedeling van Jeruzalem de normaalste zaak van de wereld. Daar gokken radicale Palestijnen dan ook op. Laat ik u eerst even duidelijk maken dat een overgrote meerderheid van de Arabische inwoners van Jeruzalem hun Israëlische identiteitskaart niet willen inruilen voor een "Palestijnse" Daar zij weten dat hun vrijheden binnen het Israëlische systeem gewaarborgd zijn, waar vrijheden door de Palestijnse Autoriteit met voeten worden getreden.

Jeruzalem is in praktisch opzicht een stad als alle anderen. Infrastructuur is daar een onderdeel van. Sinds 2006 wordt er gewerkt aan een tramlijn met een lengte van 14 km. Verwacht wordt dat deze lijn per dag 320.000 passagiers zal vervoeren. De lijn loopt van west naar oost en daar ligt volgens huilie-Palestijnen het probleem. De verbetering voor infrastructuur, waar iedereen gebruik van kan maken, loopt voor een gedeelte door "bezet" Palestijns gebied. Naar goed activistengedrag is de Franse bouwer van het project door de "activisten" aangeklaagd met boycots gedreigd en zijn de Fransen, contracten in islamitische landen misgelopen.

Palestijnse activisten geven er niets om dat het systeem voor heel Jeruzalem geldt, dat alle inwoners van Jeruzalem er baat bij hebben. Hell no. Stilstand is hun slogan. Dat doet mij denken aan het plan van Jeruzalem de hele stad gratis wifi te geven. Ieder normaal mens zou daar voor zijn. De Palestijnen echter waren weer eens tegen. Trams en wifi zullen wel haram zijn ofzo. Een andere normale verklaring kan ik er niet voor geven.