donderdag 30 september 2010

Over het concept regeerakkoord

Het is wellicht opmerkelijk te noemen dat onder het kopje Buitenland in het concept regeerakkoord als land alleen Israel wordt aangehaald:
Nederland wil verder investeren in de band met de staat Israël. Nederland blijft daarbij voorstander van een alomvattend vredesakkoord tussen Israël en de Palestijnen. Een tweestaten-oplossing, met als uitgangspunt de grenzen van 1967, vormt hierbij het uitgangspunt. Nederland blijft in de bevordering hiervan bilateraal en multilateraal een actieve rol spelen.
Andere landen die opgenomen zijn in het regeerakkoord zijn ondermeer Turkije en Marokko. Dit heeft echter meer te maken met de Nederlandse relatie met deze landen via bepaalde verdragen en eerder beleid. Het betreft maatregelen die een directe invloed hebben op de Nederlandse maatschappij. Het gaat dan niet zozeer om buitenlandse interne aangelegenheden. Bijvoorbeeld:
Buiten de EU zal geen werelddekking voor zorg meer gelden uit het basispakket. Hierbij is verondersteld dat bilaterale verdragen met Turkije, Marokko, Tunesië, Kaapverdië, Kroatië, Bosnië-Herzegovina en de voormalige Joegoslavische republiek Macedonië worden aangepast dan wel opgezegd. Voor aanpassing is instemming van de verdragspartner vereist. Stemt deze niet toe in wijziging dan zal het gewenste beleid gerealiseerd worden door het opzeggen van het verdrag.
Of:
Het kabinet zet zich ervoor in het Associatie-akkoord EU-Turkije zodanig aan te passen dat inwoners van Turkije onder de inburgeringsplicht komen te vallen.
Helaas staat in het regeerakkoord niets over Iran of Afghanistan. Ik bedoel, als je bereid bent een vrij nietszeggende paragraaf over Israel in het akkoord te zetten, waarom dan niet (ook) over landen die wellicht een veel grotere rol gaan spelen binnen het buitenlandbeleid van Nederland?