vrijdag 11 juni 2010

Isser Harel leerde Mossad kunststukjes te leveren

Stukje geschiedenis op Israned. De Mossad houdt Israël veilig. Zo simpel is het. Men kan het wel of niet eens zijn met de werkwijze. Het is echter één van de meest efficiënte inlichtingendiensten ter wereld. Dat is een feit waar niemand omheen kan. Isser Harel, ook wel ‘Isser de Verschrikkelijke’, was jarenlang een van de machtigste mensen van Israël. Hij werd vooral bekend toen zijn mensen er in 1960 in slaagden oud-SS’er Adolf Eichmann in Argentinië op te pakken en hem naar Israël te brengen voor berechting. Israël-correspondent Salomon Bouman herinnert hem zich als een man die door zijn eigenzinnigheid erg veel bereikt heeft, maar ook zijn eigen ondergang bewerkstelligd.‘De Israëlische geheime dienst heeft een stout en deskundig staaltje vakmanschap getoond’ zo meldde het nieuwsbulletin na de geruchtmakende ontvoering van Eichmann. ‘Een huzarenstukje’ was het, zegt Bouman. Het internationale recht werd geschonden, de operatie werd helemaal in het geheim uitgevoerd. Eichmann werd in zijn huis overmeesterd, kreeg een injectie, werd in een auto naar het vliegveld vervoerd waar een El Al-toestel klaarstond om hem naar Israël te vliegen. De actie maakte in de hele wereld veel los. Niet in het minst in Israël zelf. De Holocaust werd ineens zichtbaar. En de overlevenden van de kampen werden, terug in Israël, met het Eichmann-proces geconfronteerd. Harel was al jong betrokken bij de Israëlische inlichtingendienst. Hij stond aan de wieg van de Mossad die dankzij Harels briljante opzet en strakke leiding in staat is tot kunststukjes als de ontvoering van Eichmann. Bouman heeft Harel een keer persoonlijk ontmoet. ‘Een kleine man, blauwe ogen, doordringende blik, heel autoritair. ‘ Harel was een machtige man in de beginperiode van de staat Israël. Hij had toen grote invloed op de politiek. Het verhaal gaat zelfs dat hij Israëlische politici afluisterde, aldus Bouman. ‘Daardoor was hij ook gehaat en eenzaam.’ In 1963 heeft premier Ben Goerion Harel ontslagen na een conflict over Duitse geleerden die in Egypte aan een project werkten. Volgens Harel moesten zij gedood worden, maar Ben Goerion werkte juist hard aan verzoening met de wetenschappers.